نبرد آنالوگ و دیجیتال سال هاست که بدون توقف ادامه دارد. در واقع نمی شود یک برنده قطعی برای این نبرد تعیین کرد. اما دیجیتال مخلوق پیشرفته فناوری است و با پیشرفت روز به روز انسان در فناوری دیجیتال، زور آن بیشتر به آنالوگ می چربد. یکی از عرصه های نبرد طولانی در عرصه دوربین های خانگی رخ می دهد. دوربین های خانگی که غیر اپتیکال محسوب می شوند، یا آنالوگ اند یا دیجیتال. Video8, BetaMax و VHS از معروف ترین نمونه های روش های فیلم برداری آنالوگ اند.
در مقابل می توان از MiniDV, Digital8, DVD و هارد دیسک به عنوان نمونه های دیجیتال نام برد. شاید در نگاه اول نتوان تشخیص داد که چرا گروه اول آنالوگ و گروه دوم دیجیتال است. در واقع در هر دو گروه از تراشه برای ذخیره تصویر استفاده می شود.
در گروه اول، تصویر اپتیکال به سیگنال تبدیل می شود و روی نوار مخصوص ذخیره می شود. در دسته دوم، تصویر پس از پردازش شدن ذخیره می شود.
در واقع ساخت دوربین های فیلم برداری دیجیتال یک قدم بسیار بزرگ در فیلم برداری محسوب می شود. در فیلم برداری دیجیتال، غلضت رنگ یا محو شدن تصویر پیش نمی آید. با پیشرفت روز به روز مبدل های آنالوگ به دیجیتال، رزولوشن تصاویر نیز افزایش می یابد. با این وجود خیلی ها دوست ندارند نویزهای دیجیتال را تحمل کنند و آنالوگ را ترجیح می دهند. علاوه بر این که دیجیتال در گذر زمان آسیب پذیرتر به نظر می رسد. مخصوصا در CD ها یا DVD ها امکان نابود شدن کامل یک فیلم برداری طولانی وجود دارد. با این وجود DVD Camera های دیجیتال همچنان یکی از با کیفیت ترین ابزار فیلم برداری محسوب می شوند.
در حقیقت DVD به عنوان یکی از نمادهای فناوری دیجیتال مزایای زیادی دارد. اگر به آن آسیب جدی وارد نشود می تواند عمر طولانی داشته باشد و کیفیت خود را به هیچ وجه از دست ندهد به طوری که عمر آن چند برابر نمونه های دیگر دیجیتال تخمین زده می شود. یکی از امتیازات DVD نسبت به نوارهای فیلم برداری، دسترسی تصادفی است. کافی است DVD یک دور بچرخد تا کاربر بتواند به هر مکان از طول فیلم دسترسی داشته باشد.
بدین ترتیب عقب و جلو رفتن در طول فیلم و جا به جا شدن در تراک های مختلف فیلم بدون نیاز به عبور کردن از روی سایر تراک ها امکان پذیر است. پخش کردن فیلم های DVD بسیار آسان و ابزار این کار تقریبا در دسترس همگان است. فیلم هایی که روی نوار کوچک ذخیره شده اند به تبدیل نیاز دارند تا به سادگی قابل پخش باشند، اما DVD به محض ذخیره شدن می تواند بدون هیچ تغییری در یک DVD Player قرار گیرد و فیلم را پخش کند. با این وجود کیفیت فیلم برداری به وسیله DVD Camera بالاترین نیست. بلکه کیفیت DV Camera از آن هم بالاتر است.
DVD معمولی از فرمت MPEG 2 برای ذخیره سازی تصویر استفاده می کند. البته گروهی از خانواده DVD Camera از فرمت جدیدی به نام AVCHD برای ذخیره سازی تصویر استفاده می کنند. این فرمت توسط سونی و پاناسونیک ایجاد شده است و بسیار نو محسوب می شود.
اولین دوربین های خانواده AVCHD در سال ۲۰۰۶ میلادی توسط شرکت سونی ساخته و عرضه شد. با توجه به این که این دوربین ها هنوز کاملا رایج نشده است قیمت آن ها بسیار بالاست. DVD Camera هایی که از این روش برای فیلم برداری استفاده می کنند کیفیت بسیار بالاتری نسبت به DV Camera دارند. در واقع این سبک فیلم برداری به واسطه نیازی که در DVDهای Blue-Ray احساس شد ساخته شده است.
Blue-Ray ها قادرند کیفیت بیشتری در پخش فیلم و صدا عرضه کنند. از این رو لازم است فیلم های دیجیتال با کیفیت بالاتری ذخیره سازی شوند تا Blue-Ray به درد به خور باشد. در حال حاظر نزدیک به ۲۰ دوربین مختلف که ساخت شرکت های سونی، پاناسونیک و کانن می باشند از این روش فیلم برداری استفاده می کنند.
با توجه به نکات اشاره شده بسیاری از علاقه مندان به دوربین های فیلم برداری دیجیتال در انتخاب DV Camera یا DVD Camera مردد می مانند.
در واقع قیمت اولین عامل تعیین کننده است. قیمت DV Camera به نسبت DVD Camera خیلی ارزان تر است، اما این تفاوت قیمت بی دلیل نیست. ویرایش فیلمی که روی DVD ذخیره شده بسیار آسان تر است از فیلم هایی که روی MiniDV ذخیره شده است. علاوه بر این که به سادگی از طریق یک درایور ساده که به راحتی در دسترس است می توان فیلم های DVD را به رایانه منتقل کرد. DVD خیلی راحت تر از MiniDV در دسترس همگان است.
اگر از یک DVD-RW برای فیلم برداری در DVD Camera استفاده کنید بسیار ارزان تر از MiniDV در DV Camera تمام می شود و همچنین تبدیل DVD به فرمت های دیگر به زمان کمتری نیازمند است. DVD Camera از نظر حجم اندکی بزرگ تر از DV Camera است. در مقابل فعالیت مکانیکی کمتری در DVD Camera انجام می شود.
از این رو عمر باتری DVD Camera نسبت به مدل های دیگر دوربین دیجیتال بیشتر است. البته شاید دوربین هایی که از هارد دیسک یا حافظه جامد برای ذخیره فیلم استفاده می کنند مصرف کمتری داشته باشند.
یکی از ایرادهای DVD Camera ها کوتاه بودن مدت زمانی است که روی هر DVD ذخیره می کنند. معمولا هر DVD ظرفیت ذخیره سازی حداکثر ۳۰ دقیقه فیلم را داراست. این مدت زمان به نسبت مدت زمان فیلم برداری دوربین هایی که از هارد دیسک استفاده می کنند بسیار کم است.
منبع: بایت شماره ۳۰
